Parafia Rzymskokatolicka
Wniebowzięcia
Najświętszej Maryi Panny


Msze święte i Nabożeństwa           Wspólnoty           Kancelaria parafialna           Kontakt           Wirtualny spacer

AKTUALNOŚCI
Aktualności parafialne

Ogłoszenia parafialne

Intencje mszalne

Sakramenty

Galeria

 

PARAFIA

Duszpasterze

Historia kościoła

Siostry Klaryski

Gołogłowy

Ustronie

Siostry Dominikanki

Archiwum

 

WARTO PRZECZYTAĆ
Strony internetowe

Czytelnia

 

POGRZEB CHRZEŚCIJAŃSKI

„W obrzędach pogrzebowych swoich wiernych Kościół obchodzi z wiarą paschalne misterium Chrystusa i modli się, aby ci, którzy przez Chrzest zostali wszczepieni w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, z Nim przeszli przez śmierć do życia. Muszą oni przejść oczyszczenie duszy, aby mogli być przyjęci do grona świętych i wybranych w niebie, w ciele zaś będą oczekiwać błogosławionej nadziei przyjścia Chrystusa i zmartwychwstania umarłych.

Dlatego Kościół składa za zmarłych eucharystyczną ofiarę, pamiątkę Chrystusa i modli się za nich. W ten sposób dzięki łączności wszystkich członków Chrystusa to, co zmarłym przynosi duchową po moc, pozostałym daje pociechę płynącą z nadziei” (Obrzędy pogrzebu, Wprowadzenie teologiczne i pastoralne, n. 1).

ANTYFONY

- „Ja jestem zmartwychwstanie i życie, kto wierzy we Mnie, choćby i umarł, żyć będzie, a każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11, 25a. 26).

- Niech aniołowie zawiodą cię do raju, a gdy tam przybędziesz, niech przyjmą cię męczennicy i wprowadzą cię do krainy życia wiecznego. Chóry anielskie niechaj cię podejmą i z Chrystusem zmartwychwstałym miej radość wieczną.

PSALM 116

W krainie życia będę widział Boga.

Miłuję Pana, albowiem usłyszał 
Głos mego błagania.

Bo skłonił ku mnie swe ucho
W dniu, w którym wołałem.

W krainie życia...

Oplotły mnie więzy śmierci, + dosięgły mnie pęta otchłani, 
Ogarnął mnie strach i udręka. 

Ale we zwałem imienia Pana: 
„Panie, ratuj moje życie!”

W krainie życia...

Pan jest łaskawy i sprawiedliwy, 
Bóg nasz jest miłosierny. 

Pan strzeże ludzi prostego serca: 
Byłem w niedoli, a On mnie wybawił.

W krainie życia...

Wróć, duszo moja, do swego spokoju,
Bo Pan dobro ci wyświadczył. 

Uchronił bowiem moją duszę od śmierci, 
Oczy od łez, nogi od upadku.

Będę chodził w obecności Pana
W krainie żyjących.

W krainie życia...

Chwała Ojcu i Synowi, 
I Duchowi Świętemu. 

Jak była na początku, teraz i zawsze, 
I na wieki wieków. Amen.

W krainie życia...

Ostatnie pożegnanie (po Mszy Świętej):

Przybądźcie z nieba na głos naszych modlitw, Mieszkańcy chwały, wszyscy Święci Boży; Z obłoków jasnych zejdźcie Aniołowie, Z rzeszą zbawionych spieszcie na spotkanie.

Anielski orszak niech twą duszę przyjmie, Uniesie z ziemi ku wyżynom nieba, A pieśń zbawionych niech ją zaprowadzi, Aż przed oblicze Boga Najwyższego.

Niech cię przygarnie Chrystus uwielbiony, On wezwał ciebie do królestwa światła, Niech na spotkanie w progach Ojca domu, Po ciebie wyjdzie litościwa Matka.

Anielski orszak...

Promienny Chryste, Boski Zbawicielu, Jedyne światło, które nie zna zmierzchu, Bądź dla tej duszy wiecznym odpocznieniem, Pozwól oglądać chwały Twej majestat.

Anielski orszak...

PIEŚNI

WITAJ KRÓLOWO, MATKO MIŁOSIERDZIA, życie, słodyczy i nadziejo nasza, witaj!
Do Ciebie wołamy wygnańcy, synowie Ewy; do Ciebie wzdychamy, jęcząc i płacząc na tym łez padole.
Przeto, Orędowniczko nasza, one miłosierne oczy Twoje na nas zwróć,
a Jezusa, błogosławiony owoc żywota Twojego, po tym wygnaniu nam okaż.
O łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo!

 

WITAJ KRÓLOWO, MATKO LITOŚCI,  Nadziejo nasza, życia słodkości. 
Witaj Maryjo, Matko jedyna,  Matko nas ludzi, Salve Regina.

Nędzne my dzieci Ewy wołamy, Do Ciebie, Matko, z płaczem wzdychamy.
Niech nas wspomaga Twoja przyczyna, Na tym padole, Salve Re­gina.

Zwróć Pośredniczko, na nas wejrzenie, Przyjmij łaskawie nasze westchnienie.
Pokaż nam Matko swojego Syna, W górnej krainie, Salve Regina.

 

WITAJ, KRÓLOWO NIEBA i Matko litości, Witaj, nadziejo nasza w smutku i żałości.

K’Tobie wygnańcy Ewy wołamy synowie, K’Tobie wzdychamy, płacząc z padołu więźniowie.

Orędowniczko nasza, racz swe litościwe, Oczy spuścić na nasze serca żałośliwe.

I owoc błogosławion żywota Twojego, Racz pokazać po zejściu z świata mizernego.

 

SERDECZNA MATKO, Opiekunko ludzi, Niech Cię płacz sierot do litości wzbudzi!
Wygnańcy Ewy do Ciebie wołamy: Zlituj się, zlituj, niech się nie tułamy.

Do kogóż mamy wzdychać, nędzne dziatki? Tylko do Ciebie, ukochanej Matki,
U której Serce otwarte każdemu, A osobliwie nędzą strapionemu.

Zasłużyliśmy, to prawda, przez złości, By nas Bóg karał rózgą surowości;
Lecz kiedy Ojciec rozgniewany siecze, Szczęśliwy, kto się do Matki uciecze.